چشم ندارد خـلاص هر که در ایـن دام رفت
یاد تو میرفت و ما عاشق و بیدل بدیم
پـــــــرده برانـداختــــی کــــار به اتــمام رفت
ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت
ســـرو نرویـــد به بام کیست که بر بـام رفت
مشعلهای برفروخت پرتو خورشید عشق
خـــرمن خاصـــان بسوخـت خانگه عام رفت
عارف مجموع را در پــــــــــس دیوار صبـــر
طاقت صبـرش نبــود ننــگ شــد و نـام رفت
گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمـــی
حاصـــــل عمـــر آن دمست باقی ایام رفت
هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت
آخر عمـر از جهــان چـــــــون برود خام رفت
ما قـــــدم از ســـر کنیم در طلب دوستان
راه به جایی نبــــرد هـر کـــــه به اقدام رفت
همت سعدی به عشق میل نکـردی ولی
می چـو فروشد به کـام عقل به ناکام رفت